درمان اختلال اضطراب اجتماعی

جلسه درمانی اختلال اضطراب اجتماعی

روش‌های مختلف درمانی می‌تواند به افراد در مدیریت علایم این اختلال، کسب اعتماد به نفس و غلبه بر اضطرابشان کمک کند. اگرچه بدون پیگیری برای درمان، این اختلال ممکن است در تمام طول زندگی فرد ادامه داشته باشد، هرچند ممکن است در دوره‌های زمانی مختلف شدت آن کم و زیاد بشود.

متخصصان بهداشت روان معمولا درمان به وسیله‌ی روان درمانی، دارو یا هر دو روش با هم را توصیه می‌کنند. در ادامه این روش‌ها با جزییات بیشتری مورد بررسی قرار گرفته‌اند.

روان‌درمانی

روان‌درمانی یا گفتگو درمانی به افراد کمک می‌کند تا تجربیات خود را درک کرده و روش‌های موثر مقابله‌ای را توسعه دهند.

روان‌درمانی خود شامل انواع مختلفی است، از جمله:

  • درمان شناختی رفتاری
  • درمان بین فردی
  • درمان روان پویایی
  • خانواده درمانی

درمان شناختی رفتاری یک روش درمانی رایج است. هدف آن کمک به فرد در شناخت و تغییر افکار یا عقاید منفی در مورد موقعیت‌های اجتماعی است. هدف دیگر این روش تغییر رفتار یا واکنش‌های فرد نسبت به موقعیت‌هایی است که باعث به وجود آمدن اضطراب در او می‌شوند.

درمان شناختی رفتاری به فرد کمک کند تا متوجه این مساله بشود که افکار خود او است که می‌توانند نحوه‌ی واکنش و رفتارش را تعیین کنند، نه افکار دیگران.

روش مواجهه درمانی یا مواجهه شناختی نیز می‌تواند به افراد مبتلا به این اختلال کمک کند. با این رویکرد، فرد به تدریج با شرایطی که از آن می‌ترسد با کمک یک درمانگر و در یک محیط امن روبرو می‌شود.

دارو درمانی

برای درمان علایم اختلال اضطراب اجتماعی طیف وسیعی از داروها مورد استفاده قرار می‌گیرند.

سه گروه اصلی از داروهای مورد استفاده شامل داروهای ضد اضطراب، ضد افسردگی و مسدودکننده‌های بتا می‌باشند. این داروها در ادامه با جزییات بیشتری مورد بررسی قرار گرفته‌اند.

داروهای ضد افسردگی

مهارکننده‌های انتخابی باز جذب سروتونین، که عمدتا به عنوان داروهای ضد افسردگی استفاده می‌شوند، می‌توانند به بهبود علایم اختلال اضطراب اجتماعی نیز کمک کنند. این داروها بین چند هفته تا چند ماه طول بکشد تا اثر خود را بگذارد.

نمونه‌های متداول این گروه دارویی شامل این موارد است:

  • پاروکستین
  • سرترالین
  • فلوکستین

مهارکننده‌های باز جذب سروتونین-نوراپی‌نفرین که دسته‌ی دیگری از داروهای ضد افسردگی هستند نیز می‌توانند به بهبود علایم این اختلال کمک کنند.

نمونه‌های متداول این گروه دارویی شامل این موارد است:

  • ونلافاکسین
  • دزونلافاکسین
  • دولوکستین

داروهای ضد اضطراب

داروهای ضد اضطراب برای کاهش علایم اضطراب به کار می‌روند، اما پزشکان معمولا آن‌ها را به عنوان یک روش درمانی کوتاه مدت تجویز می‌کنند، زیرا در دراز مدت باعث ایجاد وابستگی می‌شوند.

بنزودیازپین‌ها رایج‌ترین گروه در بین داروهای ضد اضطراب هستند. برخی از نمونه‌های متداول این گروه شامل آلپرازولام (زاناکس) و کلونازپام (کلونوپین) است.

در سال ۲۰۲۰، سازمان غذا و دارو آمریکا (FDA) هشدارهای خود را در مورد مصرف بنزودیازپین‌ها ارتقا داد. استفاده از این داروها می‌تواند به وابستگی جسمی منجر شود و ترک آن برای سلامت فرد مخاطراتی جدی ایجاد کند. ترکیب آن‌ها با الکل، مواد افیونی و سایر مواد مخدر می‌تواند منجر به مرگ شود. رعایت دستورالعمل‌های پزشک هنگام استفاده از این داروها ضروری است.

مسدود کننده‌های بتا

مسدود کننده‌های بتا یا بتا بلاکرها به جلوگیری از اثرات جسمی اضطراب مانند تعریق، لرزش و افزایش ضربان قلب کمک می‌کنند. آن‌ها این کار را با جلوگیری از اثرات تحریک‌کننده آدرنالین انجام می‌دهند.

پزشکان معمولا این داروها را برای موقعیت‌های خاص مانند ارایه‌ی سخنرانی یا مصاحبه‌های شغلی تجویز می‌کنند و برای درمان طولانی مدت این گونه داروها را تجویز نمی‌کنند.